«من»ی که دیگر نیست

سالهای زیادی است که از بیگانه شدن نسل ما با فضای بی نظیر کتاب و کتابخوانی می گذرد و باید بگویم که من نیز از هجوم تکنولوژی که مغول وار همگی رادرنوردیده است،درامان نماندم و در حجم وسیع آن ذوب شدم و درهم کوبیده شدم و اینک در سراشیبی سقوط فکری،از زیر آوار آن که کورسوی نوری پیداست،از آن سوراخ مشغول نگریستن به زندگی هستم؛البته مطمئن نیستم که «نگریستنی به زندگی» هم در کار باشد.بهتر است خیلی تصنعی صحبت نکنم و ژست فلسفی هم نگیرم؛چرا که حد خودم را می دانم و به آن معترف هستم.اما در لابلای اقیانوس تکنولوژی و بالاخص در فضای مجازی گاه و بیگاه مطالبی به چشم می خورد که می تواند آدمی را به مدت چند لحظه یا چند ثانیه به مکث وادارد.مثلا جمله ی:«آدمها تمام نمیشوند،آدمها نیمهشب با همهی آنچه در پسِ ذهنِ تو برایت باقی گذاشتهاند؛به تو هجوم میآورند»روح انسان را به سوی گذشته ای به پرواز در می آورد که دیگر فقط جای خاطره اش درد می کند.اکنون فقط حسرت عمری که گذشت برایمان باقی مانده.برچسبها: گاه نوشت